Bęben sznurowy

„Po wschodniej stronie Prosny, w północnej części powiatu kaliskiego udało się odnaleźć zaledwie w kilku wsiach – bębny sznurkowe. Spośród kilku odmian używanych tu bębnów, ten rodzaj – nie jest spotykany nigdzie indziej na obszarze Polski.

Grubość okrąglaka branego do obróbki wyznacza średnicę cylindra (33-52cm) drążonego w całości z pnia topoli, wierzby bądź lipy.

Dwie membrany stanowią skóry sarnie lub kozie wyprawiane czyli garbowane domowym sposobem.

Bęben osznurowany jest sznurem konopnym na kutych żelaznych chaczykach.

Dźwięki nieokreślonej wysokości wydobywa się przez uderzanie. Bębnista w prawej ręce trzyma drewnianą pałkę zakończoną kulką. Z lewej strony uderza grający tzw. rózgą (miotełką). Jest to kij lub trzcina rozstrzępiona na jednym końcu i służy – jak mówią bębniści – „do brzęku”.

W muzyce ludowej, a szczególnie w tanecznej bęben sznurkowy odgrwał dużą rolę. Grano na nim razem ze skrzypcami i w takim składzie kapela wychodziła witać gości w obrzędzie weselnym. Bęben sznurkowy przetrwał w kapeli do II wojny światowej. Po 1945 r. zarzucono jego budowę wobec wzrastającego – pod wpływem mody – zapotrzebowania na perkusję zwaną dżaz.”

(J.Lisakowski)

fotografie – Blizanów 36×52

fotografie – Szadek 39×47